CHP lideri Kemal Kılıçdaroğlu, 27 günlük seferin ardından, partideki koltuğunu güçlendirerek evine döndü.
Normal işleyen bir demokraside, mahkeme kararlarının bu denli eleştirilmesine, yargıçların sert sözlerle hedef tahtası yapılmasına rastlayamazsınız. Ancak siyaset ve yargının iç içe geçtiği hallerde bizim yaşadıklarımızla karşılaşırsınız.
Neden böyle dediğime gelince…
Kılıçdaroğlu yürüyüş kararını "CHP Milletvekili Enis Berberoğlu tutuklandığı" için aldığını açıkladı. Mahkemenin "haksız ve yanlı" karar verdiğini savundu. Oysa hukuk devletinde böyle bir karar ekseninde yapılacaklar bellidir. Bunlar; "İtiraz, Yargıtay safhası, Anayasa Mahkemesi’ne bireysel başvuru, AİHM’e gitmek" şeklinde sıralanır. İşin normal prosedürleridir.
Tartıştığımız hadisede yapılan ise farklıdır. “Sen adil değilsin” derken bunu söyleyenin; eleştirdiği, suçladığı kimseyle aynı çizgide buluşmuş olması doğru bir yaklaşım tarzı olarak kabul edilemez.
Kılıçdaroğlu’nun ‘Adalet Yürüyüşü’ çıkışı beklenen bir gelişme değildi, sürpriz oldu. Fikir kimden çıktıysa tebrik etmeli.
Nitekim toplumda ezici bir çoğunluğun “adalete güvenmemesi, adaletsizliğe inanması” inkar edilemeyecek bir vakıa. Kimi iddialara göre, adalete itimat etmeyenlerin oranı yüzde 80’ler seviyesindedir.
Bu açıdan ‘fikir babası’nı merak etmekle birlikte, ilerleyen günlerde bu aklın sahibini öğreneceğimize olan inancımı da koruduğumu vurgulamak isterim. ‘İntihal mi?’ yoksa ‘orijinal mi?’ noktasındaki merakımı gidermeyi umuyorum.
Yürüyüş öncelikle iki partiye yaradı. Biri CHP, diğeri Ak Parti.
Kılıçdaroğlu sallanan koltuğunu kurtardı, Ak Parti ise kendisini rahatsız etmesi kesin olan Meral Akşener oluşumunu gündemde arka sıralara itti.
Yürüyüş; Türkiye’deki siyaset yarışını iki kulvarlı bir çizgiye sokmaya katkı sağlaması ekseninde de iki partinin işine geldi.
İktidar açısından yürüyüşün başka bir avantajı ise, “Bakın benim ülkemde demokrasi var, işliyor. İddia edildiği gibi baskıcı bir yönetim olsaydı böyle bir miting yapılamazdı” mealinde bir yaklaşımla Batı’ya demokrasi satmak şeklinde de izah edilebilir.
Kılıçdaroğlu’nun yürümeye başlaması, Deniz Baykal’ı acaba nasıl etkiledi?
Baykal 25 gün süren seferin son günü İstanbul’daydı. Kendi hesabına göre, Kılıçdaroğlu’nu karşılayacak, onunla Maltepe’deki miting alanına kadar yürüyecek ve kürsüden de bir iki kelam edecekti.
Bilenler bilir; yayıkta tereyağı yapmak zahmetlidir. Saatlerce çaba gerektirir. Ama sonunda ortaya çıkan tereyağı müthiş lezzetlidir. Baykal, zahmetine katlanmadığı tereyağını uyanıklık yaparak yemeye kalktı. Başka bir ifadeyle adalet yürüyüşünün kaymağını çile çekmeden mideye indirmeye yöneldi.
Kılıçdaroğlu’da bunu gayet iyi etüt etmiş olacak ki, kaymağı onunla paylaşmadı. CHP lideri’nin, son gün 3 km’yi neden yalnız yürüdüğünü böylece açıkladığımı sanıyorum. İşin perde arkasında bu gerçek vardı.
Katılımcıların sayısı yüzünden iktidar ve muhalefetin kavgasına da tanıklık ettiğimiz Adalet Yürüyüşü’nün finalinde miting vardı. Kılıçdaroğlu’nun, “Camiye, Kışla’ya ve Yargı’ya siyaset girmesin” çağrısını çok önemsedim. CHP lideri, 10 maddelik talepte bulundu ama istediklerinin hayata geçmesi Erdoğan ve Ak Parti’ye bağlı. İktidarın bunları dikkate alacağına ihtimal vermiyorum. Mesela haftaya OHAL’in uzatıldığını göreceğiz. İçtüzük değişikliğinde CHP’siz çözümlere şahit olacağız. Tutuklu gazeteciler, mağdurlar, siyasi ayak gibi taleplerin karşılık bulması da mümkün gözükmüyor.
Eleştirilecek çok yanı olduğu gibi alkışlanacak yönleri de olan Adalet Yürüyüşü'nden herkesin çıkaracağı dersler var. Herkesin elini yargıdan çekmesi, yargının, siyasetin emrinde görüntüsünü geride bırakması gibi...
Sevgiyle kalın…