Abdülhamit, Padişah olduğu zaman yaşı 35. Tahsili zayıf ama zeki bir tip. Daha doğrusu uyanık. Tahta çıktığında Cülus Hatt-ı Hümayunu hazırlayan Mithat Paşa: “Saray masraflarının kısılacağını, cariye ve kölelerin azalacağını” yazmıştı. Lüks ve şatafatı sevdiğinden olsa gerek Abdülhamit bunların hiçbirini uygulamamıştır. Hani cumhuriyet ilan edildikten sonra, yasalar batılı ülkelerden geldi diyenler var ya onlar iyi okusun…
Meşrutiyet ilan edilmeden önce Abdülhamit’in isteği doğrultusunda önce bir Anayasa komisyonu kurulur ve batılı devletlerin anayasaları tetkik edilerek bir taslak hazırlanır. Mesela 133. Maddeye bakalım: “Vatan ve milletin selameti mevzu bahis olunca padişah istediğini yurtdışına çıkarabilir.” O dönem padişahlarına dokunacak her maddeyi reddeden yalakalar grubu işte böyle bir anayasa hazırlattılar. Sene 1876. Aynı gün medrese öğrencileri de “yaşasın padişahımız, yaşasın sadrazamımız “ diye tezahürat yapmışlardır. Yıllar sonra bunlardan bazıları meşrutiyet isteriz deyince bir kısmı tutuklanmıştır. Şimdiki AKP’li tiplere ise “Meşrutiyet kötüdür” diye öğretiyorlar.
Anayasaya göre icrai kuvvetler yani yürütme de padişaha aitti. Şimdiki cumhurbaşkanlığı sistemine ne kadar benziyor değil mi? Ayan ve halk meclislerinin durumu, üyeleri, toprak ağalığı ve feodal sistem bağlantıları ile o ailelerin bugüne kalan uzantıları ise ayrı bir yazı konusu olur.
Neyse gelelim şu meşhur Osmanlı-Rus savaşına. Rusların iki ordusu var. Biri Kafkas diğeri Balkan. İlkinin başında çarın kardeşi var. Diğerinde ise çarın bizzat kendisi. Peki 36 yaşındaki Abdülhamit nerede? Tabi ki sarayında saklanıyordu. Örneğin Balkanlardaki ordularımıza sürekli geri çekilin emri veriliyordu. Halbuki Rus ordusu Tuna’yı geçerken yeni köprüler ve ikmal yolları yapmak durumunda kalıyordu. Yani zorlanıyordu ve gerilla harekatları ile çok yıpratılabilirdi.
Mesela meşhur Plevne müdaafası, kimse sormuyor neden müdafaa diye. Osman Paşa bizzat kaç kere saraya saldıralım diye ricada bulundu ama hep red yanıtı verildi. En sonunda Bulgaristanda geçiş yolunu üzerinde bulunan Plevne’ye önceden gelen Osman Paşa orada bir savunma hattı kurdu. Ruslarda gelip kuşattılar. Abdülhamit ise hala sarayda saklanıyordu. Mebuslardan bu konularda eleştiriler gelince de gerçekler ortaya çıkar diye korkusundan Meclis'i kapatmış ve 33 sene sonra tekrar açmak zorunda kalmıştır. Rusların zaferi ile de 3 Mart 1878’de, Bulgaristan Prensliğinin kurulması, Sırbistan, Karadağ ve Romanya’nın bağımsız olması, Kars, Ardahan, Batum ve Doğubayazıt’ın Rusya’ya verilmesi gibi çok ağır şartları içinde barındıran Ayastefanos Antlaşmasını imzalandı. Osmanlının Balkanlardaki varlığının sona ermesi anlamına gelen bu antlaşma, Balkan coğrafyasının yeniden şekillenmesini sağlarken, Osmanlı için ise sonun başlangıcı olmuştur.
Şimdi bakalım diğer benzer olaylara, Almanların desteği ile (bizzat Bismark’ın desteği organizasyonu ile) Fransa 1881 de Tunus’a asker çıkarttığında saray sadece protesto etmiştir. Halbuki Fransa’nın niyeti çok belli idi ve Rusya, İtalya, İngiltere, Almanya ve Fransa arasında pek çok farklı ikili ilişkiler bulunuyordu. Abdülhamit ne bunları görebildi, ne de Tunus elden giderken bölgeye kevvet gönderebildi. Ülke içi kendisine muhalefet edenleri araştırırken sabah akşam mesai harcayan adam ülke toprakları elden giderken kılını kıpırdatmamıştır.
Mısırda da aynısı oldu. İngiltere’ de Mısır’ın borçlarını bahane edip aynı bizdeki “Düyûn-ı Umûmiye” gibi Mısır’ın gelirlerine el koyduğunda, isyan eden Mısırlı paşalara yönelik 1887’de ülkeyi işgal ettiler. Abdülhamit bunu da protesto etmek ile yetindi. Yine kuvvet göndermedi ve işgali aynı yıl içinde tanıdığını beyan etti. İşte bu tip padişahların olduğu saltanatı kaldırdığı için ve işgalleri tanımayıp savaştığı için Atatürk suçlu, işgalleri tanıyan ve kabullenen Abdülhamit kahraman ve han öyle mi?
Gelelim Girit’e, 1877-78 Osmanlı-Rus harbi sonrası Girit'te Rumlara haklar verildi. Oluşturulan 80 kişilik Meclis'in 50 adeti Rumlara ait olacak, müzarekeler Rumca olacak, vali Rum olacak gibi çeşitli tavizler verildi. Tüm bunlara rağmen 1890’da adada Rumlar yine karışıklık çıkarır. Abdülhamit’te adaya Rum Kara Todori Paşayı vali tayin eder. Rumlar yine durmaz ve Türklere yönelik saldırılarına devam ederler. Yunanistan’dan her türlü cephane gelir. Senelerce göç etmeyen Türklere yönelik katliamlar devam eder. Bu sefer gemilerle asker gönderilir fakat Yunan veliaht Prensi Yorgi komutasındaki Yunan filosu engeller. Hatta Yunanlılar karadan da büyük bir ordu ile savaşa hazırlanırken biz harp ilan ederiz. 8 Nisan 1897’de Yunanlılar, Makodenya, Yanya ve Alensenya üzerinden taarruza başlarlar. Dömeke de Yunanlıları eze eze yeneriz. Atina’ya doğru yürüyüşe geçeriz.
Yunanlılar perişan durumda Avrupa’dan ve Rusya’dan yardım isterler ve Girit’ten askerlerini çekip, iç işlerine karışmayacaklarını söylerler. Peki sonra ne olur? Onu da anlatayım.. Rus çarı, Abdülhamiti arar, askerlerimiz Atina’ya girecekken geri çekilirler ve “İstanbul Anlaşması” imzalanır. Anlaşma gereğince çok az bir harp tazminatı ile hudutta biraz toprak alırız. Girit’e ise özerklik verilir. Yani sahada kazandığımız zaferi masada geri veririz. 1899’da da adaya daha kapsamlı özerklik verdik. 1912 Balkan savaşı sonrası da Yunanistan’a ilhakını tanıdık. Abdülhamit’in toprak vermeye ne kadar alışkın olduğunu anlayın artık. Tabii bu arada Abdülhamit yine Yıldız sarayından çıkmaz. Atina’yı düşürmek çok kolay iken yine korkar, orduyu geri çeker. Sanki savaşı kaybetmişiz gibi birde Girit’e özerklik verilmesini kabul eder.
Abdülhamit’in doğru tavır takındığı belki de tek husus ise Ermeni meselesidir. Berlin Muahelesini biz ihmal edince, İngiliz başvekil Gladiston 1880’de hemen islahat yapılmasını isteyen bir nota verir. Tamda bu zamanlarda nedense Batum’ da Ermeni Taşnak Cemiyeti kuruldu. Bu arada Rusya ise İngiliz himayesinde bir Ermeni devleti haliyle istenmiyordu. Ertesi yıl 1891’de Ermeniler başta Bitlis olmak üzere saldırılara başladılar. İstanbulda ki taşnaklarda bomba, silah ve bıçaklar ile müslümanlara saldırmaya başladılar. Bu arada hariciye müsteşarı kim dersiniz yine bir Ermeni Astin Paşa. Hukuk müşaviri kim Gabriel Noradonkiyan. Tabii ki sert tedbirler ile isyanlar bastırıldı. Bastırılırken de Hamidiye alayları adı altında sünni Kürt aşiretleri, Kafkas göçmeni Çerkesler ile bazı Türkmen aşiretleri organize edildi. Yıldız İstihbarat Teşkilatı, Taşnak ve Hınçakların aktif ve güçlü olduğu yerlerde yoğunlaştırıldı. Yabancı okul ve misyonerlik kuruluşlarının denetimleri arttı. Kafkas ve Balkanlardan Rus, Sırp ve Bulgar zulmünden kaçan Türk ve diğer müslüman halklar, Ermenilerin yoğun olduğu yerlere yerleştirildi.
Gelelim dahili meselelere, Abdülhamit, Babıaliyi kendi emrine bağlı bir teşkilat, Yıldız Sarayı’nı tüm imparatorluk işlerinin görüldüğü tek mekan haline getirmiştir. Alman imparatoru II. Wilheim, Osmanlıyı kendi emelleri uğruna kullanmak üzere, Abdülhamit üzerinden halifelik ünvanını cahil ve mütaasıp tebaa üzerinde kullanmıştır. Abdülhamit'de oynadığı rolü sevmiş ki kendisine, “züllulah-ı Filalem-Allahın yeryüzündeki gölgesi” dedirtti.
Bu devirdeki “Pan-İslamizm-İttihad-ı İslam” dan da biraz bahsetmem gerekir. Teorisyeni Cemalettin Afgani’dir ve müslüman toplumların ancak siyasi bir birlik ve rasyonalist bir dizi reform gerçekleştirerek ayağa kalkabileceğini savunuyordu. Teori, anti-emperyalist, aktivist ve siyasi bir uyanış hamlesidir. Efgani bu uğurda Afganistan, Hindistan, Mısır ve Osmanlı topraklarını gezmiştir. Müslümanların bilim ve eğitim ile uğraşmasını, cehaletten arınmasını ve statükoculuktan vazgeçmesi gerektiğini savunmuştur. Akıl ile bilimin islamın özelliği olduğunu söyler ve islami modernizimden yanadır. Islam ülkelerini yerel, basiretsiz ve işbirlikçi diktatörlerden yönetcilerden kurtulup birleşmeleri gerektiğini söylemiştir. Hilafet çatısı altında birleşmeyi öngörse de o yıllarda tasvir ettiği halife Abdülhamit değildir. Zaten Abdülhamit’in daveti üzerine İstanbul’a gelse de aralarında derin görüş farklılıkları oluşmuştur. Efgani çok sayıda bölgesel islam devleti öngörürken, Abdülhamit tek halife (kendisi) ve tek devlet (Osmanlı) çatısı alltında birlik düşünüyordu. Yani Abdülhamit statükoyu ve saltanatı koruma derdinde iken Efgani statükoyu yıkmayı, tiranlıklara son vermeyi, halkı akıl, bilim ve emperyalistler ile işbirlikçilerine karşı harekete geçmeye çağırıyordu. Abdülhamit hiç bir batılı veya emperyalist devleti karşısına almak istemezken, Efgani İngiltere başta olmak üzere tüm batılı sömürgeci devletlere yönelik isyan edilmesini istiyordu. Kısaca Abdülhamit de aslında hedeflerden bir tanesi idi.
Abdülhamit’in sözde hilafetine de bir iki örnek vereyim: Hindistan da müslümanlar ayaklanırlar: İngilizler isyanı, Abdülhamitten aldıkları “sukünet fetvası” ile yatıştırdılar. Şimdi düşünün müslümanlar sömürgeci ingilizlere karşı ayaklanacaklar, müslüman topraklarında hristiyan bir kültür egemen olmasın diye mücadele edecekler ama sözde halife buna engel olacak. Bir başkası, 1899-1901 Çin’deki Boxer ayaklanması sırasında Alman İmparatoru istedi diye (tüm Çinlilerin ortak ve haklı olarak batılı ülkeler ve Japonya’ya karşı olan isyanlarına yönelik) Çin’deki müslümanlara isyana son vermeleri için halife sıfatıyla bir heyet göndermiştir. Alman imparatoru da diğer ülke başkanlarına, krallarına bakın ben Osmanlı halifesini nasıl kendi emellerimiz uğruna kullanıyorum diye hava atmış, dalga geçmiştir.
Peki Libya elimizden nasıl çıktı dersiniz? İtalyanların Libya’yı ele geçirmek için yaptıklarını görmezlikten gelen Roma elçisi Hakkı Paşa diye birini Abdülhamit efendi başbakan yapar. Hakkı paşa da, Trablus’daki askerleri Yemen’e sevk eder, kumandanlarını ve Libya valisini hatta Trablusgarpdaki askeri malzemeleri de İstanbul’a getirtir. Libya resmen gelin gibi hazırlanarak İtalya’ya teslim edilir. Peki Abdülhamit bunları bilmiyor muydu? Görmüyor muydu? İtalyanlarda uydurma bahaneler ile önce bir nota verip, sonra da kabul edilmeyince Osmanlıya savaş açtı ve Libya’ya gemilerle asker çıkarttılar. Tabii Avrupalı devletlerde tüm bunlara göz yumdular. Çünkü aralarında anlaşmışlardı. Mesela İngilizler, İtalyanlara destek olmak üzere Mısır’ın, Fransizlarda Tunus’un tarafsız bölge olduğunu ilan etmişlerdi. İşte Abdülhamit de bundan korktuğu için yani İtalyanların yaptıklarına karşı koyacak bir Avrupa devleti olmayınca oklar bana döner, bütün bu ülkeler bana karşı birleşir diye korktuğundan ses çıkartmamıştır. Ama işte o tahammül edemediği Jön Türkler ve İttihatçılar kendi imkanları ile Libya’ya gidip yerli halkı organize ederek İtalyanlara karşı savaşmışlardır. İtalyanlarda baktılar karşılarında doğru dürüst bir güç yok, Abdülhamit’in 20 yıl boyunca denizciler sarayımı bombalar diye korktuğundan Haliç’te çürümeye terk ettiği donanma da bir işe yaramayacağı için sarayı iyice baskı altına almak üzere büyük bir deniz kuvveti ile 1912 yılının Nisan ayında 12 adayı tam olarak bir ayda ele geçirdiler. Hatta Çanakkaleyi de bombaladılar. 12 ada nasıl gitti diyenlere herhalde bu bilgiler yeterince cevap olmuştur.
Basiretsiz korkak sözde bir Halife'nin makamını korumak için kendi donanmasını, ordusunu, subaylarını engellemesi. Bu arada tüm bu olaylar esnasında Hariciye nazırı kim? Norodakyan diye bir Ermeni. Peki bu Ermeni bakan ne yapmış? Yabancı ülke elçilerine: Osmanlı’nın durumu çok kötü, Balkanlarda da savaş var, ne isterseniz vermeye hazırlar demiştir. “Hal olduğunda-görevden alındığında” kendisine gelen heyetteki gayr-i müslümlere laf eden Abdülhamit nedense bakanlarını, üst düzey bürokratlarını çoğunlukla gayr-i müslümlerden seçerdi.
Birde muhafız alayları hususu var. Sarayın güvenliğinden sorumlu ve geneli Arap, Arnavut olan bu tiplere zamanında bolca maaş verilir, en iyi şekilde bakılır ve yaptıkları her türlü rezilliklere, ahlaksızlıklara göz yumulurdu. Çünkü Abdülhamit’i koruyorlardı. Hafiye teşkilatı desen ne kadar arsız, uğursuz hırsız varsa padişaha yaranmak için sürekli padişah aleyhine konuşanları, demokrasi veya anayasadan bahsedenleri bulur veya isim uydurarak Yıldız Sarayı’na jurnal yağdırırlardı. En yakın adamları dahi birbirlerini padişaha jurnal ederlerdi. Vezirlerin, saray yetkililerinin herkesin hafiyeleri vardı. Herkesin derdi jurnal karşılığı para koparmaktı. Özellikle de ilk başlarda “Genç Osmanlılar” ve daha sonra da “Jön Türkler” olarak bilinen liberal demokrat gençlere kafayı takmışlardı.
Son olarak, daha önce yine kozmiktürk.com da ve şimdi yazdıklarımdan sonra hala cennet mekan Abdülhamit han diyecek biri varsa karşıma çıksın. En çok da AKP gençlik Kongresinde “Abdülhamit dönemi hiç toprak kaybetmedik” deme cüretini gösteren Recep Bey iyi öğrensin. Konyak ve Rom seven, adına 11.000 tapuyu kayıtlara geçiren, tahtta kalmak uğruna memleketi perişan eden, 8 karısından bilinen 13 çocuğu olan, en önemlisi siyonist Rothschil’dan onun isteklerini karşılamak adına 2 defa 60 yıl vadeli faiz ile borç alan (ilkinde yüzde 4 faizle, 6 milyon 316 bin 920 sterlin, ikincisinde yüzde 3,5 faizle 8 milyon 212 bin 340 sterlin) birini iyi tanıyın.
Bu yüzden de diyorum ki AKP iktidarında adı Abdülhamit olan her türlü kurum, kuruluşun adı derhal değiştirilmelidir. En önemlisi de sondaj gemilerinden birine de Abdülhamit denmişti ve Yıldız Teknik Üniversitesi Sultan II. Abdülhamid Araştırma ve Uygulama Merkezi kurulmuştu. Onlar kesin değişmelidir. Türk tarihi ve Osmanlı padişahları ucuz siyasete alet olacak kadar basit ve değersiz değildir. Osman bey, Orhan bey, Yıldırm Bayazıt, Fatih, Yavuz ve Kanuni gelseler Abdülhamit ve Vahdettin gibi padişahları sille tokat döverlerdi. Osmanlı torunuyuz derken biraz aklınızı, vicdanınızı kullanın. Bu kadar cahil olmayın. O yüzden de inadına “Yaşasın hürriyet, kahrolsun istibdat”.