CHP’de ‘butlan’ kararının yankıları sürüyor.
Hukukçular ve politikacılar ‘butlan’ için demedik şey bırakmadı. Arkadaş bizdeki meğer hukuk değil çektikçe uzayan lastikmiş. Açtıkça içinden matruşkalar çıkan acayip bir şeymiş. Mazbata Özel’de, Genel Başkanlık Kılıçdaroğlu’nda. Bunu başaran şeyin adına da ‘adalet’ diyorlar.
Bir gün elime yetki geçerse ilk olarak ‘şeffaflık yasası’ peşinden de ‘net ve anlaşılır kanunlar’ çıkaracağımı buradan ilan etmiş olayım.
Kemal Kılıçdaroğlu partiyi kontrol altına almaya uğraşırken, Özgür Özel ve ekibi ise direnişe devam ediyor.
Parti iki başlı. Genel Merkez Kılıçdaroğlu ekibinde, Meclis Özelcilerde.
Özel hemen kurultay istiyor. Kılıçdaroğlu ise zamana yayma amacında. Mahallelerden başlayacak bir seçim süreci planlıyor. Bunun bilinen ismi ‘asker delegeler’ oluşturmak. Amaç; o asker delegelerle partide tam kontrolü sağlamak.
Şu ana kadar yaşanan gelişmelere bakarsak; Kılıçdaroğlu’nun koltuğa hemen ayrılmak üzere oturmadığı açık. “Kılıçdaroğlu, Özgür Özel ve ona yakın yöneticileri tasfiye etmek için geri geldi” kanaatindeyim.
“Bunu kendi iradesiyle mi, başka odakların arzusuyla mı yapıyor?” sorusunun yanıtı tartışmalı. Bülent Kuşoğlu’nun geçtiğimiz günlerde yaptığı açıklamalar ise bu konuda bazı işaretler verdi.
Özel ve ekibinin de bu durumun farkında olduğunu düşünüyorum. O nedenle alternatif parti seçenekleri üzerinde çalışıyorlar. Özgür Özel, ‘Genel Merkez düellosunda’ fiziki baskıların etkisiyle geri adım atmak mecburiyetinde kaldı. Meclis’teki ‘grup düellosunda’ ise şimdilik mevzisini korudu. Ama bunun uzun süremeyeceği de aşikar.
Peki, Özgür Özel ve ekibinin yaptıklarının özeti ne?
Bana göre ‘vuruşarak çekilme.’
Özel, CHP’den ayrılma gerekçelerini çoğaltmak istiyor. Eğer Kılıçdaroğlu grup konuşmasında diretseydi ciddi olaylar yaşanacaktı. Bu Özelcilerin partiden ayrılmaları için önemli bir argüman olacaktı. Kılıçdaroğlu geri adım atarak Özelcilerin işine gelecek böyle bir manzaraya engel oldu. Bilerek mi yaptı yoksa kendisine “tören salonunda konuşabilirsiniz” denmesi yüzünden mi Meclis programından vazgeçti orasını bilmiyorum.
‘Butlan’ ile Özgür Özel’in Genel Başkanlık koltuğunu elinden alanlar işi burada bırakır mı?
Bu, çok önemli bir nokta. O odaklar işi Özgür Özel’in dokunulmazlığını kaldırmaya dek vardırabilir. Nitekim fezlekeler havada uçuşuyor. Gidişata göre Özel’in dokunulmazlığının kaldırılması şıkkının zorlanacağını öngörüyorum.
Meclis’te yapılacak muhtemel bir ‘dokunulmazlık kaldırma’ oylamasında MHP’nin alacağı pozisyon önem kazanıyor. Kulislerde MHP Lideri Devlet Bahçeli’nin buna izin vermeyeceği konuşuluyor. Bahçeli, Kılıçdaroğlu’nun partinin başından ayrılması sürecinde anımsarsanız, “Kılıçdaroğlu olmayacaksa Özel olsun” diye bir çıkış yapmıştı.
Özel ve arkadaşlarının dokunulmazlıklarının kaldırılması için Bahçeli’nin vize vermemesi halinde böyle bir tablo iktidar bloğu arasında kırılma anlamına gelecektir. Yani muhalefette pişirilen krizin iktidara sirayet etme ihtimalini de akılda tutmak lazım.
CHP’de içinde bulunulan bu kördüğümden çıkmak için çaba gösterenler yok değil. Murat Karayalçın durumdan vazife çıkarmaya kalktı ama kabul görmedi. Bu aralar Muharrem İnce ismi üzerinde bir mutabakat sağlanabileceği konuşuluyor. “Olur mu?” derseniz “olmayacak şey değil” derim. Eğer Kılıçdaroğlu ‘evet’ derse Özel’in buna ‘hayır’ demeyeceği kanaatindeyim. İkisi feragat ederse Muharrem İnce ile Kurultay’a kadar sükunet sağlanabilir. CHP’deki bölünmenin önüne geçilebilir.
Aksi halde CHP’de bu kutuplaşma aşılamazsa bölünme kaçınılmaz görünüyor. Özel ekibi koparak yeni bir partiye yönelirse Kılıçdaroğlu’nun yönetimindeki CHP’nin ‘sıradan-etkinlik üretemeyen’ bir partiye dönüşeceğini öngörmek zor değil.
3. isim formülü klasik bir yöntemdir ama iki baskın gücün birbirini tükettiği, hamlelerin karşılıklı olarak ‘butlan’ sayıldığı, tarafların birbirine teslim olmayı reddettiği hallerde etkili bir seçenektir. Pısırık, otoritesi zayıf bir 3. isim ile bu kriz aşılamaz. “Bizim sözümüzden çıkmayacak, emanetçi bir isim koyalım” düşüncesi işi baştan sakatlar. Muharrem İnce gölgede kalmayacak, hem parti geleneğine sahip, hem de kamuoyunda karşılığı olan bir profil olarak bu yükün altından kalkabilir.
İnce CHP’ye dönüşünde, “Ben buraya kişisel bir hesapla değil, partiyi ayağa kaldırmaya geldim” demişti. Bu birleştirici bir çimentoya dönüşebilir.
Siyaset egoları eritme sanatıdır. CHP, mevcut konjonktürde ucu açık bir iç savaşı taşıyabilecek lükse sahip değil. Tabandaki kredinin de sonsuz olmadığını söylemek mümkün. Eğer akıl galip gelir ve partinin bütününe zarar gelmesin diye Muharrem İnce gibi bir isim üzerinde uzlaşılırsa, bu durum Özgür Özel ve ekibi için de bir ‘onurlu çıkış’ formülü olabilir. Liderliği tamamen karşı klike kaptırmak yerine, partinin abisi pozisyonundaki bir figüre devretmek, siyasi sermayeyi sıfırlamaz. Bu, partinin kurumsal bütünlüğünü koruyan bir ‘kontrollü geçiş’ senaryosu olur.
Kemal Kılıçdaroğlu veya Özgür Özel’den hangisi 3. isim olarak Muharrem İnce’yi önerirse karşı tarafı çaresiz bırakır. Satranç tahtasında yapılabilecek en stratejik ve sarsıcı hamleyi yapmış olur. Böyle bir senaryoda teklif eden taraf, karşı tarafa şah çekmiş olacaktır. Ego ile imaj arasındaki o ince çizgide rakibin hareket alanı neredeyse sıfırlanacaktır.
Mesela Kılıçdaroğlu böyle bir hamle yaparsa, Özgür Özel, “Ben bu şartlarda yokum” diyebilir mi? Çekip gidebilir mi? Bunu CHP tabanına anlatabilir mi?
Anlatamaz. Siyaset sosyolojisi bu gidişi şöyle okur:
“Koltuk sevdası yüzünden partiyi bıraktı.”
Özgür Özel bu öneriyi yaparsa aynı şekilde Kılıçdaroğlu ‘hayır’ diyemez. Normalde hiçbir siyasi aktör intihar etmek istemez. Seçenekler tükendiğinde, hayatta kalmak için en rasyonel formül hangisiyse ona teslim olmak aklın yoludur.
Bu kavga sürdürülemez. Ya mecburiyetten 3. isim formülü, yada bölünme…
Koltuk ve menfaat derdi olmayanlar için ideal yol belli...