Allah kimseye evlat acısı vermesin. Kanından, canından bir parçayı kaybetmek çok ağır. Eski Başbakan Mesut Yılmaz ve ailesi böyle bir olayın mağdurları oldu. Sevgili Yavuz anne, baba ve sevenlerini ardında koyup ebediyete göçtü.
Bu üzücü olayı haber aldığımda bir süre inanmakta zorlandım. Çünkü buna neden olabilecek bir sıkıntısının olmadığını sanıyordum. Daha 2 ay önce Mesut Bey'i ziyaret ettiğimde çocuklarıyla ilgili de konuşmuştum. Bana, işlerinin yolunda, keyiflerinin iyi olduğunu söylemişti. Yıllar önce bazı ekonomik sorunlar yaşamışlardı ama son tahlilde herşeyin iyi olduğunu duymaktan memnun olmuştum.
İntihar vakıasından sonra ortaya çıkan bilgi ise sağlık sorunu olduğunu gösterdi. Eminim Mesut Bey bunun o kadar büyütülecek bir husus olmadığını düşünüyordu. Yavuz'un böyle birşey yapabileceği O'nun da aklından dahi geçmemişti.
Pazar günkü cenaze töreni için İlahiyat Fakültesi Camii'ne vardığımda Mesut Bey ve ailesi henüz oraya ulaşmamıştı. Ama sevenleri akın akın gelmeye başlamıştı. O sırada Capitol alışveriş merkezinde kimlere rastlamadım ki... Eski Bakanlardan Edip Safter Gaydalı, Nejat Arseven, Ersin Taranoğlu, Yaşar Eryılmaz... Hacı Tahir, Miraç Akdoğan vardı. Camii girişinde eski ANAP Genel Başkanı Salih Uzun arkadaşları Erkan Seçkin, Baki Mert ile bekliyordu. Ahmet Özdemir ve Mehmet Çakar gelmişti. Beyhan Aslan, Hüseyin Ünlü, Nihat Gökbulut, Abdulkadir Baş, Adil Aşırım, Adem Yıldız'ı gördüm daha sonra. Hasan Şuşoğlu, Necdet Basa oradaydı.
Mesut Bey gelince içeri girişlere de güvenlik güçleri geniş tedbirler altında izin vermeye başladı. Avluda Mesut, Berna, Hasan Yılmaz yan yanaydı. Yanlarına vardığımda yüzlerine baktım, acının büyüklüğü simalarına yansımıştı. Başsağlığı diledim. İnsan yakından tanıyınca daha bir üzülüyor bu durumlarda. Abisini kaybeden Hasan'a başsağlığı ederken beni gördüğünde "Hakan Abi..." diyebildi. Bazen bir kelime çok şey anlatır. Hasan'ın içi yanmış şekilde ağzından çıkan "Hakan Abi..." ifadesi o an içime oturdu. "Allahım ne acı verici bir durum" diye geçirdim içinden. "Metin ol" der gibi sarıldım sevgili Hasan'a..
Taziye sırasında Hasan'ın ardından Turgut Yılmaz ve ailesi yer alıyordu. Turgut Bey'le 13 sene oldu görüşmeyeli. Elini sıktığımda gözlüğünün altındaki tek damla yaşa takıldı gözüm. Sanki yapışıp kalmıştı oraya. Canı fena yanıyordu ve her haliyle bunu hissettiriyordu.
Beklerken kalabalık da artıyordu. Yine eski bakanlardan Oltan Sungurlu'ya, Eyüp Aşık'a rastladım. Yalçın Sünnetçioğlu'na da. Unutmadan şunu da ifade edeyim, Mustafa Denizli büyük bir kazadan sayemde yırttı. Capitol'ün önünde geri geri gelen lüks aracın altında kalmaktan benim seslenmem üzerine kurtuldu.
Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan, cenaze namazlarında oldukça hassas. Hemşehrisi bir dönem siyasi rakibi Mesut Yılmaz'ı yalnız bırakmadı. Devlet Bahçeli'nin katılımı beni şaşırtmadı dersem yalan olur. O da geldi. Diğer çarpıcı isim Tansu Çiller'di. ANAP ve DYP rekabeti sırasında az mı mücadele etmişlerdi...
Kemal Kılıçdaroğlu, Meral Akşener yine Celal Doğan gözüme çarptı.
Yavuz böyle bir atmosferde son yolculuğuna uğurlandı. geride acı ve gözyaşı bırakarak.
"Güle güle deli çocuk, Allah rahmet eylesin" demekten başka elimizden birşey gelmiyor...