Ülkeler arasındaki sorunların barışçıl yöntemler ile çözümü için öncelikle karşılıklı kültürel etkileşimin geliştirilmesi ve ülkelerin birbirleri hakkındaki önyargılardan arındırılması son derece önemlidir. Bunun içinde ilk ve orta öğretimde okutulan ana ve yardımcı tarih kitaplarının revizyonuna ihtiyaç bulunmaktadır. Karşılıklı saygı ve barış içeren bir tarih eğitimi için de şovenist tarih anlayışından vazgeçilmesi, milli tarihin dünya tarihindeki yerinin ön plana çıkarılması, tarihin ideolojik ve siyasi amaçlarla kullanılmasından kaçınmak ve objektif bir eğitim anlayışı gerekmektedir. Böylece öğrenciler yabancı düşmanlığı ve ırkçılıktan uzak duracak, daha çoğulcu bir bakış açısına sahip olacaklar ve insan hakları ile demokrasi konularında da kendilerini geliştireceklerdir.
Ötekilerin dışlanmadığı ve aşağılanmadığı bir tarih anlayışı ile de öğrenciler hem dünya ve kendi tarihlerini daha doğru algılayabilecekler hem de düşmanlık saikleri ile yetişmeyeceklerdir. Hatta ülkeler arasındaki sorunların daha barışçıl yöntemler ile çözümü ve uluslararası karşılıklı saygı ve hukuk normlarının yerleşmesi daha da kolaylaşacaktır. Bunları yaparken uygulanacak metotlardan bir tanesi de imgebilimin tarihsel olayların gerçekliğinden ziyade tarihsel olayların sunumundaki rolünü düzgün kullanmaktır. İmgebilim ise o ülkede yaşayanların zihin yapılarının oluşumdaki tüm değerler ve öğretilerdir. Kimliğin varlığı ve pekiştirilmesi sürecinde yaşanılan her şey bunda etkili olmaktadır. Çevre, aile, okul, sosyal medya ve basın gibi. Başka toplumlara bakışımız zihinlerde nasıl tasarlanır, tarih ders kitaplarında bu olgu nasıl yansıtılır ve ötekileştirmenin zihinsel analizi nasıl yapılır vb. sorulara cevapları bu şekilde bulabiliriz. Yani ders kitaplarında kullanılan resimler, simgeler ve stereotiplerin etkilerini analiz etmek.
Bu çerçeve de öncelikle komşu ülkelerimiz, daha sonra 300 km’lik yarıçapımızdaki her ülke ile karşılıklı olarak negatif ve öteki olarak işlenen, önyargılı kullanılan ve yazılan her bilgi, resim, simge vb. muhakkak gözden geçirilip pozitife çevrilmelidir. Kültürel, sosyal, edebi, tarihsel, ekonomik, askeri ve güvenlik alanlarında yapılacak işbirlikleri ve ortaklıklar ile ancak barışçıl olabiliriz ve ortak kalkınma idealini başarabiliriz. Birde laik, bilimsel ve çağdaş eğitim ile ancak yakınlaşmalar kurulabilir ve işbirlikleri artabilir. Yabancı düşmanlığını önleme veya kalıplaşmış fikirleri değiştirmekte ancak bu şekilde mümkün olabilir. Ayrıca, İsrail’in yaptığı gibi değiştirilmiş Tevrat’tan uydurdukları seçilmiş halk veya vaat edilmiş topraklar yalanları benzeri dinsel dogmalardan uzak kalınmalıdır. Veya Ermenistan’ın yaptığı gibi kendini mağdur gösterip tarihsel gerçekleri çarpıtarak, Türkleri sürekli suçlayıp 3T gibi olmayacak isteklerde diretmenin bir anlamı yoktur.
Son olarak, tabi ki ülkeler milli bir eğitim vermeli ve ulusal ve manevi değerlere sahip çıkmalıdır. Ulus devlet olgusuna da çok sık yer verilmeli ve ülke bütünlüğü ile birlik ve beraberlik olgusu sürekli işlenmelidir. Dinsel, etnik veya yarı etnik ve mezhepsel ayrımcılıklardan uzak durulmalıdır. Komşu ülkelerimizin toprak bütünlükleri, istikrar içinde olmaları ve sürekli iç ve dış çatışma ortamından uzak kalmaları bizim içinde çok faydalıdır. Unutulmamalıdır ki emperyalistler kendileri refah içinde yaşarken ve aralarındaki sorunları barışçıl yöntemler ile çözerken hedef bölgelerindeki ülkelere ise her türlü oyunu oynamayı çok iyi bilirler.